صَبَرْتُ عَلى عَذابِكَ فَكَيْفَ اصْبِرُ عَلى فِراقِكَ ، وَهَبْنى بر عذاب تو صبر كنم اما چگونه بر دورى از تو طاقت آورم ؟ و گيرم كه يا الهى صَبَرْتُ عَلى حَرِّ نارِكَ فَكَيْفَ اصْبِرُ عَنِ الْنَّظَرِ اى معبود من حرارت آتشت را تحمل كنم اما چگونه چشم پوشيدن از بزرگواريت را بر خود الى كَرامَتِكَ ، امْ كَيْفَ اسْكُنُ فِى الْنارِ وَرَجائى عَفْوُكَ ، هموار سازم ؟ يا چگونه در ميان آتش بمانم با اينكه اميد عفو تو را دارم ؟ فَبِعِزَّتِكَ يا سَيِّدى وَمَوْلاىَ ! اقْسِمُ صادِقاً لَئِنْ تَرَكْتَنى پس به عزتت سوگند اى آقا و مولاى من براستى سوگند مىخورم كه اگر زبانم را در آنجا ناطِقاً ، لَأَضِجَّنَّ الَيْكَ بَيْنَ اهْلِها ضَجيجَ الْآمِلينَ ، بازبگذارى حتماً در ميان دوزخيان شيون را بسويت سر دهم شيون اشخاص آرزومند وَلَأَصْرُخَنَّ الَيْكَ صُراخَ الْمَسْتَصْرِخينَ ، وَلَابْكِيَنَّ و مسلماً چون فريادرس خواهان به درگاهت فرياد برآرم ، و قطعاً مانند عزيز گمگشتگان عَلَيْكَ بُكاءَ الْفاقِدينَ ، وَلَأُنادِيَنَّكَ ايْنَ كُنْتَ يا وَلِىَّ بر دورى تو گريه و زارى كنم ، و با صداى بلند تو را مىخوانم و مىگويم كجايى اى يار و نگهدار الْمُؤْمِنينَ ، يا غايَةَ آمالِ الْعارِفينَ ، يا غِياثَ مؤمنان اى منتهاى آرمان عارفان ، اى فريادرس الْمُسْتَغيثينَ ، يا حَبيبَ قُلُوبِ الصادِقينَ ، وَيا الهَ درماندگان ، اى محبوب دل راستگويان ، و اى معبود الْعالَمينَ ، افَتُراكَ سُبْحانَكَ يا الهى وَبِحَمْدِكَ تَسْمَعُ عالميان آيا براستى چنان است اى منزه و معبودم كه به ستايشت مشغولم كه بشنوى در آن آتش